Tuesday, February 23, 2010

nemidunam

kash alan ye jangal bud ke tush faghat derakht bud o sedat..ke faryad bezanam....khodaaaaaa
daram divune misham ...tu ye shab hame etefagha bayad ba ham biyoftan akhe??!!!mage dg vaghti nist vase gijtar shodan??!!!!!
ashoobam alan...kam munde geryam begire.....asri ye fas gerye kardam ama alan ham daste kami nadaram....zane hamsaye kooche poshti dasht jigh mikeshid........ye dafe saket shod......negaranesham...hich kas dg be dade kasi nemiree chera???!!1che margemun shode?!
heif ke khunashun tahe kuche derazie ke az tah mikhore be tahe kuche ma........akhe inam shod shahrsazi?!
ta unja beresam bichare fekr konam dir shode bashe
khoda kone in aramesh marbut be khodesh bashe na....
kalafe shodam.............az entezar halam bad mishe .hich khasiyati nadare joz..........ye alame fekre bikhod ke be hich natije vagheei ham khatm nemishe....
chera montazeram mizari????
hal;a taklife man ba to chie ke daram behet fekr mikonam va to maaloom nist kojaei o dari chikar mikoni?!
ba to chikar konam ke dari ye aalame fekre charand mikoni bara khodet...ke eykash behtar fekr mikardi....delam misooze barat ......chera ghadre khodet o nemiduni...dari ba ki laj mikoni akhe?
ba to ke doori az man va ey kash nabudi.....
ba to ke eykash ghadram o midunesti vaghti ......chera donya inghadr mozakhrafe??????????????
chera ashoobe delam?!!!!!!!!
akh ke eykash..........eykahsi nabud!!!!!
delam kheili gerefte ......

Friday, February 5, 2010

نمیدونم چه دردیه!یا به قولی مرضی...که از گذشته عبرت نمیگیرم؟!


کاش بدونم از این زندگی واقعا چی میخوام؟؟؟؟کاش بفهمم چرا ابینقدر بی هوا میپرم وسط هر چی؟!
چرا من درست نمیشم پس؟؟؟؟؟؟

Wednesday, February 3, 2010

و اینک من ...در آستانه 28 سالگی

امروز هم مثل بقیه روزاست....هیچ فرقی نداره جز اینکه تاریخش تو شناسنامه ام...با تفاوت 27 سال درج شده!
توی این سن دیگه جشن تولد برام معنایی نداره....جز اینکه فقط آدم کسایی رو میشناسه که براشون مهمی!!!
و این همه ی خوشحالیت میشه ..که حداقل بین این همه آدم چند نفری هستند که از شب قبل و...صبح زود ..هر طوری که هست..بهت تبریک میگن!..و این یادت میندازه که هنوز هستی...زنده ای....تو دلای اون آدما.....حتی اگه خودت احساس خوبی نداشته باشی از زندگیت...همین یه دلگرمیه!...حتی اگه پدرت یادش نباشه که تو 14 یا 15 به دنیا اومدی؟
و حتی اگه...برادرهات...و نزدیکترین اقوامت یادشون بره....حتی اگه با این حال ...یه همکلاسی خیلی قدیمی یادش باشه...و یکی دیگه با اینکه هنوز عزادار پدرشه...و یکه دیگه که مثل داداش کوچولوی نداشتته!!!و حتی اگه اونی که دوسش داشتی هنوز ندونه!!!